رباعی شمارهٔ ۳۳۱

در این ابیات، شاعر به بیان تجربیات و لذت‌های زندگی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که حتی اگر تمام عمر را با خوشی‌ها و با یار خود سپری کرده باشد، در نهایت، مرگ و جدایی از این دنیا ناگزیر است و باید آن را به‌عنوان یک خواب درنظر گرفت که در تمام عمر دیده شده است.