رباعی شمارهٔ ۳۳۰

در این بیت، شاعر از خداوند طلب کمک و کرم می‌کند و از او می‌خواهد که به حالت ناگوار و دلشکسته‌اش نظر کند. او با تواضع به جای تکیه بر شایستگی خود، بر کرم و رحمت خداوند تأکید دارد و از او می‌خواهد که به او نگاهی دلسوزانه بیفکند.