رباعی شمارهٔ ۳۲۹

در این بیت، شاعر به این نکته اشاره دارد که داشتن دوستی وفادار و همدل، لذت‌بخش‌تر از بودن با کسی بی‌وفاست. او همچنین بیان می‌کند که وقتی زمان از سلطنت و قدرت می‌گذرد، بهتر است به پیوند با دنیای ساده و بی‌ادعا بپردازیم. به طور کلی، اهمیت وفاداری و روابط حقیقی در زندگی را مورد تاکید قرار می‌دهد.