رباعی شمارهٔ ۳۲۸

در این ابیات، شاعر به نوعی ناراحتی و دل‌سردی از دیگران اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر کسی به او بی‌توجهی کند یا او را کنار بگذارد، او نیز از سنت‌های مذهبی فاصله می‌گیرد و به جای دعا و تسبیح، به آتش و شور زندگی روی می‌آورد. این بیان نشان‌دهنده‌ی تردید و نارضایتی شاعر از وضع موجود است.