رباعی شمارهٔ ۳۲۴

این بیت از یک دعای عارفانه است که در آن شاعر از خداوند می‌خواهد مشکلات و گره‌های زندگی‌اش را باز کند. او از ناتوانی عقل خود در حل مسائل زندگی شکایت کرده و به درگاه خداوند روی می‌آورد و از او تقاضای رحم و دستگیری می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که جز درگاه خداوند، جایی برای امید ندارد و از خداوند می‌خواهد که او را از رحمت خود محروم نکند.