رباعی شمارهٔ ۳۲۳

این شعر بیانگر احساس عمیق درد و جدایی شاعر است. او با هر قطره اشکی که از چشمانش می‌ریزد، جانی تازه می‌یابد و این احساس را مانند یک گوهری ارزشمند می‌داند. شاعر می‌گوید که در فاصله از یار خود، هر نفس را با دقت و شمارش می‌کشد، همانند گردنبند سبحه‌ای که دانه‌هایش را یکی یکی می‌شمارد.