رباعی شمارهٔ ۳۲۲

در این شعر، شاعر به برادرش توصیه می‌کند که سررشته و کنترل دولت را به دست بگیرد و عمر باارزشش را به هدر ندهد. او همچنین تأکید می‌کند که باید همیشه با همه افراد و در همه امور در ارتباط باشد، اما در عین حال باید با چشم دل به عشق و محبت به خداوند نگاهی ویژه داشته باشد.