رباعی شمارهٔ ۳۱۶

شعر به این نکته اشاره دارد که نمی‌توان از باغ زندگی چیزی زیبا و دلپذیر برداشت کرد، مگر این‌که از مشکلات و دردها (خارها) به دور باشیم. گل‌های آرزو تنها در سایه امید و دور از ناامیدی می‌توانند رشد کنند و سرنوشت خوبی داشته باشند. به عبارت دیگر، برای رسیدن به خواسته‌ها و خوشبختی، باید از موانع و ناامیدی‌ها فاصله گرفت.