رباعی شمارهٔ ۳۱۳

در این بیت شاعر به اهمیت توجه به زندگی پس از مرگ اشاره می‌کند. او می‌گوید که باید از غم قبر و آخرت غافل نشد و در کنار مشغله‌های دنیوی، گاهی هم به فکر سرنوشت خود در گور باشیم. در واقع، تأکید بر این است که زندگی فقط به دنیای مادی محدود نمی‌شود و باید به زندگی بعد از مرگ نیز اندیشید.