رباعی شمارهٔ ۳۱۱

در این ابیات شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در پیری، عشق می‌تواند شوق و نشاط را به زندگی بازگرداند. او از زلف محبوب خود به عنوان وسیله‌ای برای دوباره جوان شدن یاد می‌کند و می‌خواهد که عشق او عمر رفته را به او بازگرداند.