رباعی شمارهٔ ۳۰۹

در این شعر، شاعر به یاد معشوقش می‌افتد و احساساتی عمیق را بیان می‌کند. نام معشوق برای او یادآور لحظات گذشته است و هر بار که به یاد او می‌افتد، تمام وجودش و حتی اطرافش به فریاد و عاطفه درمی‌آید. این احساس عشق و دلتنگی او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.