رباعی شمارهٔ ۳۰۵

در این ابیات، شاعر به زیبایی گل‌هایی از باغ امید اشاره می‌کند یا شاید نوری مانند روح قدس را که به شکل پرنده‌ای سفید درخشش دارد. همچنین ممکن است صبا (باد) صفحه‌ای از روشنایی خورشید را برگردانده یا نامه‌ای از محبوب را که بشارت‌دهنده‌ای از خبر خوش است، به ارمغان آورده باشد.