رباعی شمارهٔ ۳۰۰

این شعر به این نکته اشاره دارد که انسان‌ها نباید از حد و مرز خود فراتر بروند و خودبینی مانع از درک و معرفت واقعی می‌شود. همچنین، فقر و تنگدستی‌ای که پیامبر اسلام (مصطفی) به آن افتخار می‌کرد، احساسی است که تنها در صورت تجربه‌اش می‌توان به عمق معنا و ارزش آن پی برد و تا زمانی که چنین تجربه‌ای نباشد، انسان نمی‌تواند به درک صحیحی از آن برسد.