رباعی شمارهٔ ۲۹۸

این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق و ماندگار شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که هرگز نمی‌تواند یاد محبوبش را فراموش کند و حتی اگر جانش را بدهد، عشق او از دلش نخواهد رفت. همچنین، او به تصویری که از محبوبش در دل دارد، اشاره می‌کند که هیچ‌گاه محو نخواهد شد.