رباعی شمارهٔ ۲۹۷

این شعر به بیان اینکه تا زمانی که دل از دنیاست و به علایق مادی وابسته است، نمی‌تواند به حقیقت وجود خود پی ببرد. همچنین تأکید می‌کند که درون انسان‌ها، تا زمانی که مشغول هوس‌ها و خواسته‌های دنیوی هستند، پر نخواهد شد و مانند کاسه‌ای که سرنگون است، خالی خواهد ماند. به طور کلی، این اشعار به لزوم رهایی از وابستگی‌های دنیوی و جستجوی معنای عمیق‌تری از زندگی اشاره دارد.