رباعی شمارهٔ ۲۹۶

این شعر بیانگر این است که انسان تا به عمیق‌ترین مراحل عشق نرسد و خود را تسلیم عشق نکند، در مسیر عشق و عاشقی پیشرفت نخواهد کرد. همچنین نشان می‌دهد که خواستن یار و در عین حال حفظ سر و قدرت، ممکن نیست و دستیابی به عشق واقعی نیازمند فداکاری است.