رباعی شمارهٔ ۲۹۵

در این شعر، شاعر از شوق و اشتیاق خود برای دیدن محبوبش صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی محبوبش را ببیند، این دیدار برایش بسیار ارزشمند است و نگاه او از سر تا پا را خواهد دید. او تأکید می‌کند که حتی اگر هزاران چشم داشته باشد، باز هم نمی‌تواند از دیدن زیبایی محبوبش سیر شود و با دو چشم خود، به زیبایی او کمتر نگاه کرده است.