رباعی شمارهٔ ۲۹۲

در این شعر، شاعر به معشوق می‌گوید که اگر شب بیاید، حتی اگر دیر شود، شاید مردم به زبان نیفتند و راز عشق آنها فاش نشود. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌توان در خواب کسی را پنهان کرد، چون بوی خوش معشوق باعث می‌شود دیگران از وجود او باخبر شوند.