رباعی شمارهٔ ۲۹۰

در این ابیات، شاعر به موضوع مرگ و روزی که زندگی به پایان می‌رسد می‌پردازد. او از خداوند می‌خواهد که در آن روز، او را از دوستان و بی‌دردان جدا نکند و نترسد که محبتش فراموش شود. احساس نگرانی و تعلق به محبت در این فضای اندوهبار وجود دارد.