رباعی شمارهٔ ۲۸۹

برداشت: در قلب همهٔ کفر و شرک، اگر بر زمین بیفتی، چه فایده‌ای دارد که با نفس ناپاک خود به ظاهری پاک و سالم بپردازی؟

برداشت: این بیت به بیان این موضوع می‌پردازد که گناه و معصیت مانند زهر است و توبه به معنای درمانی برای آن، اما وقتی گناه به عمق جان انسان رسیده باشد، دیگر تنها توبه نمی‌تواند نجات‌بخش باشد. در واقع، تشبیه گناه به زهر و توبه به تریاک نشان می‌دهد که گناه اثرات عمیقی دارد و تنها توبه کردن به تنهایی کافی نیست.