رباعی شمارهٔ ۲۸۸

این شعر به این موضوع اشاره دارد که ظاهر زیبا و آراسته، در صورتی که دل و نیت نیکو نباشد، هیچ ارزشی ندارد. مانند این که اگر دل آلوده باشد، هیچ سودی از زیبایی ظاهری و لباس پاک نیست. همچنین اشاره به این دارد که خوشی‌های ظاهری مانند زهر به دل می‌رسند و در نهایت هیچ فایده‌ای نخواهند داشت. در کل، تأکید شعر بر اهمیت پاکی درون نسبت به ظاهر بیرونی است.