رباعی شمارهٔ ۲۸۶

این ابیات به این موضوع اشاره دارند که هر کسی که وارد زندگی می‌شود، در نهایت باید آن را ترک کند و چیزی جز غم و اندوه برایش باقی نمی‌ماند. در نهایت، هیچ‌کس نمی‌تواند به‌طور کامل نشانی از خود به جا بگذارد و هر فردی به دنبال خواسته‌های خود می‌رود.