رباعی شمارهٔ ۲۷۷

در این شعر، گوینده از ناله و دردهایی که در بستر غم دارد صحبت می‌کند و می‌گوید که تمام غم‌های جهان را فراموش کرده است. گرچه دوستانش دردهای او را شنیده‌اند، اما کسی که واقعاً به او کمک کرده و بر او تأثیر گذاشته، شخصی است که در کنارش بوده و صدایش را شنیده است.