رباعی شمارهٔ ۲۷۵

برداشت: عاشق، با اینکه غم و اندوهش برای همه آشکار بود، اما در واقع در دلش پراکندگی و تنهایی احساس می‌کرد.

برداشت: در زندگی، لحظه‌ای شاد و خوش را اغنیمت بشمار و گمان نکن که آن لحظه ممکن است آخرین فرصت تو باشد. زندگی نسبت به ما مهربان و کوتاه است، پس از هر لحظه‌اش لذت ببر.