رباعی شمارهٔ ۲۷۴

این ابیات اشاره به روز قیامت و گفتگوهایی دارند که در آن روز انجام خواهد شد. دوست عزیز و تندخو در آن زمان حضور خواهد داشت. مضمون اصلی این است که از خیر مطلق جز خوبی و نیکویی نخواهد آمد، پس بهتر است که در زندگی خوشحال باشیم و امیدوار باشیم که در نهایت به نیکویی ختم خواهد شد.