رباعی شمارهٔ ۲۷۰

شاعر در این اشعار از شروع سفر عشق به سوی معشوق صحبت می‌کند. او در ابتدای راه فکر می‌کند که به زودی به معشوق خواهد رسید، اما با گذشت زمان متوجه می‌شود که مسیر عشق بسیار دشوار و پر از موانع است. او در ادامه با اشاره به تموج دریا، بیان می‌کند که وقتی پا در آب می‌گذارد، غرق می‌شود و راهی که فکر می‌کرد آسان است، به طور ناگهانی سخت و غیرقابل‌تحمل می‌شود.