رباعی شمارهٔ ۲۶۸

در این ابیات، شاعر از عشق و درد جانسوزی صحبت می‌کند که با آغاز عشق، ناله و فریادش را در دل همسایه می‌شنود. اما اکنون که دردش زیاد شده، ناله‌اش کمتر شده است، مانند زمانی که آتش همه جا را می‌گیرد و دود آن کمتر می‌شود. این نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات و تغییر در وضعیت عاطفی شاعر است.