رباعی شمارهٔ ۲۶۶

شاعر در این ابیات به ابراز عشق و احساسی که نسبت به معشوقش دارد، می‌پردازد. او بیان می‌کند که گاهی به خاطر عشقش به معشوق، او را بت و گاهی هم به عنوان رند و مست می‌شناسند. این قضاوت‌ها او را نمی‌آزارد و برعکس، او به این که هر طور که هست، شناخته شده است، احساس شادی می‌کند.