رباعی شمارهٔ ۲۶۴

این شعر بیان می‌کند که دشمنان وقتی به ما نگاه می‌کنند، عیب‌های ما را بزرگ‌تر و بیشتر از آنچه که هستند، می‌بینند. در واقع، ما مانند آینه‌ای هستیم که هر کسی هنگامی که به ما نگاه می‌کند، نیکی‌ها و بدی‌های خود را در ما می‌بیند. به عبارت دیگر، آنچه را که در دیگران می‌بینیم، بیشتر از خودمان نشأت می‌گیرد.