رباعی شمارهٔ ۲۵۹

این شعر به تضاد میان هویت واقعی و تصویری که دیگران از شاعر دارند، می‌پردازد. گاهی او را زاهد و متعبد می‌خوانند و گاهی به عنوان یک رند و خراباتی. این نوسان در برداشت‌های مردم از او باعث نگرانی و دردسر شاعر می‌شود، چون او می‌خواهد همان‌گونه که هست شناخته شود، نه بر اساس تصورات نادرست دیگران.