رباعی شمارهٔ ۲۵۷

این اشعار به توصیف درویشان و مقام والای آنها می‌پردازد. نویسنده می‌گوید که درویشان نه تنها خود در صف یار هستند، بلکه می‌توانند افرادی را که در جستجوی حقیقت و طلاوندی (زرگون شدن روح) هستند، یاری دهند. در واقع، همراهی با درویشان باعث می‌شود که انسان به روزنه‌های جدیدی در زندگی‌اش دست یابد و همچون کیمیا اهمیت پیدا کند.