ای باد! به خاک مصطفایت سوگند
باران! به علی مرتضایت سوگند
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به مصیبتهای امام حسین (ع) و کربلا اشاره میکند و با قسم به عناصر طبیعی مانند باد و باران، از عمق احساسات عاطفی مردم نسبت به این واقعه سخن میگوید. او از گریه و اندوه مردم سخن میگوید و این احساس را به یاد شهیدان کربلا مرتبط میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
افتاده به گریه خلق، بس کن بس کن
دریا! به شهید کربلایت سوگند