رباعی شمارهٔ ۲۵۱

برداشت: این جمله به این معناست که هیچ کس به اندازه من دربارهٔ تو فکر نمی‌کند و تو را در خیالش نمی‌پروراند. کسی نیست که به زیبایی و جذابیت تو بیندیشد یا مانند من آرزوی نزدیک شدن به تو را داشته باشد.

برداشت: شاید خدا به زیبایی و آفرینش خود افتخار کند، زیرا او می‌بیند که تو چقدر زیبا هستی.