رباعی شمارهٔ ۲۴۸

این شعر به توصیف حساسیت و ظرافت دهن و لب اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر نقاش بخواهد با دقت و ظرافت، دهان تنگ و باریک تو را رسم کند، کارش دشوار خواهد بود. همچنین نگران است که نفس لب‌های تو، زیبایی‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. به طور کلی، این شعر به زیبایی و دشواری هنر نقاشی در ترسیم ویژگی‌های ظریف انسانی می‌پردازد.