رباعی شمارهٔ ۲۴۲

این شعر به این موضوع اشاره دارد که مردان خدا و معنویات از دنیای مادی و مادیات فراتر هستند. این افراد به مانند پرندگانی هستند که در آسمان پرواز می‌کنند و از دنیای خاکی جدا هستند. نباید به ظاهر آن‌ها نگاه کرد، زیرا آن‌ها از دو جهان مادی و معنوی متفاوت هستند و در مقام و جایگاه دیگری قرار دارند.