آنروز که نقش کوه و هامون بستند
ترکیب سهی قدان موزون بستند
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به روزی اشاره میکند که کوه و هامون (دشتهای بزرگ) به شکلی منظم شکل گرفتهاند. او خود را در قید و بند جنون توصیف میکند و صحبتهای دیگران را به مثابه زنجیری برای مجنون بودنش میبیند. این جملات به احساس اسارت و نیز زیبایی و نظم طبیعت اشاره دارند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
پا بسته به زنجیر جنون من بودم
مردم سخنی به پای مجنون بستند