رباعی شمارهٔ ۲۳۵

در این شعر، شاعر به روزی اشاره می‌کند که نور و عشق به ما داده شد. او می‌گوید که عشق مانند شعله‌ای در فضای عدم وجود پیدا کرده و به هزاران رشته ما را به هم متصل کرده است. در واقع، این ابیات از اشتیاق و قوت عشق سخن می‌گویند.