رباعی شمارهٔ ۲۳۲

در این ابیات، شاعر از عشق و ارادت خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که تمام عالم و موجودات در آرزوی وصال معشوق‌اند و جان، دل و نگاه او فقط به تماشای محبوب معطوف است. همچنین ارواح مقدس نیز به عشق او مشغولند و در تلاشند تا از حقیقت و زیبایی‌های محبوب آگاه شوند.