رباعی شمارهٔ ۲۳۰

در این شعر، شاعر به گذر زمان و تغییرات آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که عمر انسان مانند ابر در بهار زودگذر است و چشمانش به یاد خاطرات تلخ و دشواری‌های زندگی می‌ماند. سپس به دوستش نصیحت می‌کند که طوری زندگی کند که پس از مرگ، یاد و خاطره‌اش در دل دیگران باقی بماند، مشابه کسی که در فراق دوستانش دچار حسرت و افسوس می‌شود.