رباعی شمارهٔ ۲۲۲

این شعر به جستجوی معانی و پرسش‌هایی درباره وجود و ناپدید شدن چیزها می‌پردازد. شاعر از خود می‌پرسد که گبر و قبر از کجا آمده‌اند و چرا خورشید که نماد روشنایی و حقیقت است، از دید او پنهان شده و این احساس ناپایداری و ابهام به ذهنش آمده. به نوعی، شعر به تلاش برای درک و فهم واقعیت و پدیده‌ها اشاره دارد.