رباعی شمارهٔ ۲۲۰

این ابیات از شاعر درباره فانی بودن زندگی و جوانی و عواقب سوء رفتار با دیگران سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگر انسان از عمر خود غره باشد و به زندگی خود ادامه دهد، ممکن است ناگهان متوجه شود که جوانی به سرعت گذشت. همچنین هشدار می‌دهد که ظلم و آزار به دیگران ممکن است در نهایت به خود فرد بازگردد و عواقب آن را بچشد.