رباعی شمارهٔ ۲۱۹

در این شعر، حورا به تماشای یک زیبایی (نگار) مشغول است و رضوان (فرشته نگهبان) با حیرت و شگفتی به این زیبایی نگاه می‌کند. وجود یک خال سیاه بر روی چهره زشت و زیبا به آن جلوه‌ای خاص می‌بخشد، و ابدال (فرشتگانی که به دعا و تضرع مشغول‌اند) از ترس و شگفتی در حالی که چنگ می‌زنند، به کتاب مقدس نگریسته‌اند.