رباعی شمارهٔ ۲۱۸

برداشت: من خود را از دیگران جدا می‌دانم چون دشمنانم به من آسیب زده‌اند، اما این آسیب مانند ذره‌ای خاک است که بر دریا می‌افتد و اثری ندارد.

برداشت: ما مانند تیغی تیز و برهنه‌ایم که در دست سرنوشت قرار داریم، و هر کسی که بخواهد به ما نزدیک شود یا با ما درگیر شود، به سرنوشت نامطلوبی دچار خواهد شد.