رباعی شمارهٔ ۲۱۶

این بیت‌ها به مفهوم عشق و دردهایی که با آن همراه است اشاره دارند. شاعر می‌گوید وقتی عاشق شوی، باید سختی‌ها و رنج‌ها را قبول کنی. حتی اگر به تو آسیبی برسد یا زخم بر دل داشته باشی، باید به خاطر عشق، آن دردها را تحمل کنی و به نوعی نوشیدن زهر را خوشایند بدانی. به طور کلی، عشق با تمام تلخی‌ها و چالش‌هایش، باید پذیرفته شود.