رباعی شمارهٔ ۲۱۵

این شعر درباره‌ی فردی است که با وجود ظلم و ستمی که بر او می‌رود، هیچگاه شکایت و ناله‌ای نمی‌کند و درون خود را به کسی نشان نمی‌دهد. او مثل شمعی است که از آتش درونش می‌سوزد، اما هرگز از درد خود به دیگران ابراز نمی‌کند.