رباعی شمارهٔ ۲۱۱

این شعر بیانگر احساس عمیق و وابستگی شاعر به محبوبش است. او می‌گوید که نمی‌تواند حتی لحظه‌ای بدون او آرامش داشته باشد و هیچ چیزی را نمی‌تواند جايگزين محبت او کند. حتی اگر تمام وجودش را به چیزی دیگر اختصاص دهد، باز هم نمی‌تواند محبت محبوبش را با هیچ چیز دیگری مقایسه کند.