رباعی شمارهٔ ۲۱۰

این ابیات به توصیف اثرات درد و رنج بر روح و جسم شاعر می‌پردازد. شاعر از خم شدن قامت خود از بار محنت می‌گوید و به تأثیر اشک‌های معشوق بر چشمانش اشاره می‌کند. همچنین به چهره و موهای معشوق اشاره می‌کند که حال و روز او را تیره و تار کرده است. به طور کلی، شاعر از احساسات عمیق و تأثیرگذار عشق و غم در زندگی‌اش صحبت می‌کند.