رباعی شمارهٔ ۲۰۷

این بیت بیانگر این است که اگر کسی عیب مرا پنهان کند یا آن را نمایان سازد، من از او سپاسگزارم، زیرا او باعث شده که عیب من در جای خود باقی بماند. همچنین اشاره می‌کند که سرنوشت من به دست دیگری است که توانسته است عیب‌هایم را ببیند و درک کند.