رباعی شمارهٔ ۲۰۶

شاعر در این ابیات از شادی و خوشحالی خود به خاطر وصال محبوب سخن می‌گوید. او به زیبایی‌های چشمان محبوب، صحبت‌های خوشایندی که از او می‌شنود و عشق به آن کسی که پا بر خاک او می‌گذارد، اشاره می‌کند. این ابیات نشان‌دهنده عشق و زیبایی احساسات است.