رباعی شمارهٔ ۲۰۴

در این ابیات، شاعر به حالتی عارفانه اشاره می‌کند که در آن با بوی دلدار، روح و دل او به سرای رازها و اسرار می‌رسد. این زمزمه و نغمه به روح او انرژی می‌بخشد و او را به سمت عالم محبوب و یار می‌برد. به نوعی می‌توان گفت که عشق و وصال به محبوب، او را از دنیای مادی به جهانی پر از راز و شوق می‌کشاند.